تاریخ امروز :
تالار های تخصصی نیک صالحی - Powered by vBulletin
تبلیغات
تولبار جدید و آپدیت شده مخصوص نیک صالحی آماده دانلود است ، برای دانلود کلیک کنید.
نمایش نتایج: از 1 به 5 از 5
  1. #1
    hamedgharibdost آواتار ها
    hamedgharibdost آفلاين است تازه وارد
    تاریخ عضویت
    Nov 2009
    سن کاربر
    21
    محل سکونت
    n73
    نوشته ها
    6
    تشکر
    5
    تشکر شده 0 بار در 0 ارسال

    Thumbs down مشاهیر آذربایجان

    فضل الدّین ابراهیم بن علی خاقانی شروانی متخلّص به خاقانی ، شاعر و متفکر بزرگ آذربایجان در 1126 میلادی در شاماخی متولد شد و در 1199 میلادی در تبریز درگذشت.
    از هشت سالگی تحت حمایت و تربیت عموی خود کافی الـدّین عمر بن عثمان قرار گرفت.

    کافی الدین مردی فرهیخته بود و به شغل عطاری اشتغال داشت. وی که ظاهراً در فقه، ادبیات و به ویژه در نثر دست داشت ، در تربیت و آموزش برادرزاده خود، کوشش فراوان به عمل می آورد که شاعر نیز از آن یاد کرده است.
    مرگ کافی الدین، خاقانی را عمیقا متأثر می نماید که به همین مناسبت و به منظور بزرگداشت وی، چندین قصیده و مرثیه سروده است. از دیگر وقایع تلخ زندگی خاقانی مرگ فرزندش «رشید» در سن بیست سالگی است که بدین مناسبت نیز احساس خود را به نظم کشیده است.
    خاقانی بدون شک یکی از بلندپایه ترین شاعران فارسی گوی آذربایجان است و ازجمله ادیبانی است که مورد استقبال و اقتباس دیگر شاعران قرار گرفته است.حتی شاعران بلندپایه ای مانند سعدی و حافظ بسیاری از ابداعات و مضامین او را استقبال و تضمین نموده اند.
    همچنین دیوان خاقانی یکی از پیچیده ترین دیوان هاست و به همین سبب از منظر مقام سخنوری و توانایی، در بین عامه مردم از توجه کمتری برخوردار است.
    بعضی از قطعات و قصیده های خاقانی بازگو کنندهٔ رخدادها و اتفاقات واقعی زندگی شاعر هستند.از همین رو، با وجود این که سبک شعر خاقانی تصنع است بازهم خوانندهٔ آشنا با اشعار خاقانی بدون شک با بسیاری از خصوصیات زندگی شاعر، ویژگی های اخلاقی، احساسات واقعی و بطورکلی با شاعر از دیدگاه روانشناسی و جامعه شناسی زمان وی آگاه می گردد.
    قصاید خاقانی به نسبت در مرتبه ای بالا قرار دارد. از او قطعات بسیار خوبی نیز دردست است اما غزلیاتش در سطح قصاید او نیستند. از آثار خاقانی که در دست است یکی دیوان اشعار اوست و دیگری مثنوی تحفةالعراقین. علاوه برآن، می توان به منشأت خاقانی و مثنوی کوتاه ختم الغرایب نیز اشاره کرد.
    نمونه اشعار خاقانی
    Atasından şikayət
    Çox ağırdır xasiyyəti mənim nəccar atamın,
    Onu xalis yanar oddan yaratmış pərvərdigar.
    Sanki ekiz doğulmuşdur Nəmrudun Azərilə,
    Ona təlim verən usta olmuş Yusifi-nəccar.
    Təbiəti: kərkisi tək, mahir olmuş yonmaqda,
    Xasiyyəti, mişarı tək, yaman kəsib doğrayar.
    Hər gün fələk sitəmindən o eyləyir şikayət,
    Gecə Zühəl ulduzuyla səhərədək çarpışar.
    Mərrix əgər olsa idi sakin birinci göydə,
    Dərhal ona əl uzadıb, vurardı iki mismar.
    Ağırlaşıb qocalıbdır, qıçlarını tutub yel
    Başı isə dazlaşaraq, huşu pərsəng aparar.
    Köhnəlmişdir lıkka kimi dərisində vücudu,
    Əti sanki bədənində əprimişdir aşikar.
    Nə üzündə səfası var, nə başında sevdası,
    Hamımızın üzərində ağır bir yükə oxşar.
    Yazıq anam mənbər kimi qısılmışdır bir küncə,
    Minarə tək baş qaldırıb atam edir iftixar.
    Zəmanənin mən ki belə ən layiqli oğluyam,
    Osa mənim hünərimi özü üçün bilir ar.
    Deyir: kaş ki, bu Xaqani bir toxucu olaydı,
    Olmayaydı söz mülkündə belə qabil sənətkar.
    Nə etməli, atam odur bir oğulam ona mən,
    Ağ olmaram, o nə qədər eyləyərsə məni zar.
    Axır mənə çörək verib bəsləmişdir birtəhər,
    Böyük allah, qoru onu, bəlalardan çək kənar.

    Anası haqqında
    Ey Xaqani, bu dünyada hər zaman,
    Anan vermiş zəhmətilə sənə can.
    Su, çörəyin qıt olsa da atmadın, -
    Yurdun oldu bu əzablı, dar Şirvan.
    Heç bir kəsə sən olmadın tüfeyli,
    Kömək aldın allahdan nə anandan.
    Sən oturdun kölgə kimi ananın
    Cəhrəsinin kölgəsində anbaan.
    Ey ağ qartal! Nə vaxtadək olacaq
    Ana yurdu vücuduna aşiyan?
    Nə vaxtadək, İsa kimi atasız, -
    Ana ilə tanısınlar səni? Qan!
    Bir dəfə də Xzır kimi yoxa çıx,
    Bəsdir oldun ananla həmxaniman!
    Sən qiymətli bir dürrsən, nədəndir
    Oldun ana astanasından pünhan?
    Sən ağıllı övladsansa dilə gəl,
    Ana kimi özünü danla bir an.
    Hər nə etsən ana haqqın unutma,
    Bil, anandır sənə edər can qurban.
    Bu ananın xatirinə, düşməndən
    Gələn dərdə dözüb, sən ol mehriban.
    Qorx o gündən, bir gün səni tək qoyub,
    Əbədilik anan köçər dünyadan

    Həbs edildiyi barədə vəzirə məktub
    Nə qədər ki, dövlət sənin qapındadır pasiban,
    Açacaqdır qapısını sənə geniş asiman.
    Qüreyşilər bayrağınla sənin səfərbər oldu,
    Yəmanilər xəncərinlə sənin müzəffər oldu.
    İnsaf sənin dəzgahına gəldi sevinc ilə, bax,
    Zülmü sitəm astanadan qaçdı yaxa yırtaraq.
    Fələk sənin qullarının qollarına baş əydi,
    Ona görə fanilikdən azad oldu əbədi
    Öz qələmin rəng vermişdir məharətlə ruzgara,
    Gecə, gündüz bu səbəbdən olmuş belə ağ, qara.
    Söz Misrinin Yusifləri saflığına hər zaman
    Nuş eyləyir mənaların badəsini durmadan.
    Mənim bütün varlığımı bürümüşdür qəm, kədər,
    Razılığın olmayınca, bu varlıqdan nə səmər?
    Mənim yüksək qiymətimi təkcə bir sən bilərsən,
    Simurğə də bu dünyada Cəmşid verə bilər dən.
    Gözəl bilər bu mətləbi göy cəlallı hökmdar,
    Mənim kimi yer üzündə tapılmaz bir sənətkar.
    Baxma sadə bir xarratın oğluyam mən, bil, Azər
    Xarrat idi, lakin oğlu Xəlil oldu peyğəmbər.
    Bu sənətdə hər kəs məndən öyrəndi bir fəsahət,
    Sonra gedib hazırladı mənə min cür fəlakət.
    Bu təəccüb deyil, əgər bir qurşun almas qıra,
    Hünər ona deyərəm ki, almas polad sındıra.
    Gedən zaman bu dünyadan Sənai tək bir ustad,
    Əvəz gəldim ona, atam mənə Bədil qoydu ad.
    Boğazına gövhər tıxdım bu dünyanın nə qədər,
    Onu aman deməyə də qoymadı bu gövhərlər.
    Sən təbimin bağçasından istə təzə xurmalar,
    Gedib hər bir yaramazın söyüdündən umma bar!
    Hər an xurma ağacından boldu xurma dərərsən,
    Yel əsərsə, kəpənəklər uçar fəqət söyüddən.
    Əgər qəmdən qocalmışsa vücudum, nə eybi var? –
    Mədhin ilə bu dünyanı təzələrəm aşikar!
    Tərifini edən qəlbim sınsın gərək hər anda,
    Çünki xəznə olar ancaq xarabazar məkanda.

  2. #2
    hamedgharibdost آواتار ها
    hamedgharibdost آفلاين است تازه وارد
    تاریخ عضویت
    Nov 2009
    سن کاربر
    21
    محل سکونت
    n73
    نوشته ها
    6
    تشکر
    5
    تشکر شده 0 بار در 0 ارسال

    Post پروین اعتصامی

    رخشنده اعتصامی مشهور به پروین اعتصامی از شاعران بسیار نامی آذربایجانی در روز 25 اسفند سال 1285 شمسی در تبریز متولد شد و از همان ابتدا زیر نظر پدر دانشمند خود یوسف اعتصام الملک رشد کرد.

    یوسف اعتصام الملک در 1291 هـ.ق در تبریز به دنیا آمد. ادب عرب و فقه و اصول و منطق و کلام و حکمت قدیم و زبانهای ترکی و فرانسه را در تبریز آموخت و در لغت عرب احاطه کامل یافت. هنوز بیست سال از عمرش نگذشته بود که کتاب (قلائد الادب فی شرح اطواق الذهب) را که رساله ای بود در شرح یکصد مقام از مقامات محمود بن عمر الزمخشری در نصایح و حکم و مواعظ و مکارم اخلاق به زبان عربی نوشت که بزودی جزء کتابهای درسی مصریان قرار گرفت. چندی بعد کتاب (ثورة الهند یا المراة الصابره) او نیز مورد تحسین ادبای ساحل نیل قرار گرفت .
    اعتصام الملک علاوه بر ترجمه بیش از 17 جلد کتاب در بهار 1328 هـ.ق مجموعه ادبی نفیس و پر ارزشی بنام (بهار) منتشر کرد که طی انتشار 24 شماره در دو نوبت توانست مطالب سودمند علمی- ادبی- اخلاقی- تاریخی- اقتصادی و فنون متنوع را به روشی نیکو و روشی مطلوب عرضه کند. وی نخستین چاپخانه را در تبریز بنا کرد و مدتی هم نماینده مجلس بود.
    پروین چهار برادر داشت و مادرش ، اختر اعتصامی بود. او در پرورش احساسات شاعرانه دخترش نقش مهمی داشت و به دیوان اشعار او علاقه فراوانی نشان می داد.
    پروین در کودکی با پدر به تهران رفت. ادبیات فارسی و ادبیات عرب را نزد وی فرا گرفت .
    در هشت سالگی به شعر گفتن پرداخت و مخصوصاً با به نظم کشیدن قطعات زیبا و لطیف که پدرش از کتب خارجی (فرنگی- ترکی و عربی) ترجمه می کرد طبع آزمائی می نمود و به پرورش ذوق می پرداخت.
    در تیر ماه سال 1303 شمسی برابر با ماه 1924 میلادی دوره مدرسه دخترانه آمریکایی را که به سرپرستی خانم میس شولر در ایران اداره می شد با موفقیت به پایان برد .
    خانم میس شولر، رئیس مدرسه امریکایی دختران خاطرات خود را از تحصیل و تدریس پروین در آن مدرسه چنین بیان می کند:
    "پروین، اگر چه در همان اوان تحصیل در مدرسه آمریکایی نیز معلومات فراوان داشت، اما تواضع ذاتیش به حدی بود که به فرا گرفتن مطلب و موضوع تازه ای که در دسترس خود می یافت شوق وافر اظهار می نمود."
    خانم سرور مهکامه محصص از دوستان نزدیک پروین که گویا بیش از دوازده سال با هم مراوده و مکاتبه داشتند او را پاک طینت، پاک عقیده، پاک دامن، خوشخو، خوشرفتار، در مقام دوستی متواضع و در طریق حقیقت و محبت پایدار توصیف می کند.
    پروین در تمام سفرهایی که با پدرش در داخل و خارج ایران می نمود شرکت می کرد و با سیر و سیاحت به گسترش دید و اطلاعات و کسب تجارب تازه می پرداخت.
    این شاعر آزاده، پیشنهاد ورود به دربار را با بلند نظری نپذیرفت و مدال وزارت معارف ایران را رد کرد.
    پروین در نوزده تیر ماه 1313 با پسر عموی خود ازدواج کرد و چهار ماه پس از عقد ازدواج به کرمانشاه به خانه شوهر رفت.
    شوهر پروین از افسران شهربانی و هنگام وصلت با او رئیس شهربانی در کرمانشاه بود. اخلاق نظامی او با روح لطیف و آزاده پروین مغایرت داشت.
    سرانجام این ازدواج ناهمگون به جدایی کشید و پروین پس از دو ماه و نیم اقامت در خانه شوهر طلاق گرفت.
    در سال 1314 چاپ اول دیوان پروین اعتصامی، به همت پدر ادیب و گرانمایه اش انتشار یافت.
    پروین مدتی در کتابخانه دانشسرای عالی تهران سمت کتابداری داشت و به کار سرودن اشعار خود نیز ادامه می داد.
    در شب 16 فروردین سال 1320 شمسی به بیماری حصبه در تهران زندگی را بدرود گفت و پیکر او را به قم بردند و در جوار قبر پدر دانشمندش در مقبره خانوادگی بخاک سپردند.
    پروین برای سنگ مزار خود نیز قطعه اندوهباری سروده که هم اکنون بر لوح نماینده مرقدش حک شده است.
    اینکه خاک سیهش بالین است
    اختر چرخ ادب پروین است
    گر چه جز تلخی ز ایام ندید
    هر چه خواهی سخنش شیرین است
    صاحب آنهمه گفتار امروز
    سائل فاتحه و یاسین است
    دوستان به که ز وی یاد کنند
    دل بی دوست دلی غمگین است
    خاک در دیده بسی جان فرساست
    سنگ بر سینه بسی سنگین است
    بیند این بستر و عبرت گیرد
    هر که را چشم حقیقت بین است
    هر که باشی و ز هر جا برسی
    آخرین منزل هستی این است
    آدمی هر چه توانگر باشد
    چون بدین نقطه رسید مسکین است
    اندر آنجا که قضا حمله کند
    چاره تسلیم و ادب تمکین است
    زادن و کشتن و پنهان کردن
    دهر را رسم و ره دیرین است
    خرم آنکس که در این محنت گاه
    خاطری را سبب تسکین است
    دیوان اشعار پروین اعتصامی که شامل 6500 بیت از قصیده و مثنوی و قطعه است تاکنون چندین بار به چاپ رسیده است.
    نمونه اثر

    آرزوی پرواز

    کبوتر بچه ای با شوق پرواز
    بجرئت کرد روزی بال و پر باز
    پرید از شاخکی بر شاخساری
    گذشت از بامکی بر جو کناری
    نمودش بسکه دور آن راه نزدیک
    شدش گیتی به پیش چشم تاریک
    ز وحشت سست شد بر جای ناگاه
    ز رنج خستگی درماند در راه
    گه از اندیشه بر هر سو نظر کرد
    گه از تشویش سر در زیر پر کرد
    نه فکرش با قضا دمساز گشتن
    نه اش نیروی زان ره بازگشتن
    نه گفتی کان حوادث را چه نامست
    نه راه لانه دانستی کدامست
    نه چون هر شب حدیث آب و دانی
    نه از خواب خوشی نام و نشانی
    فتاد از پای و کرد از عجز فریاد
    ز شاخی مادرش آواز در داد
    کزینسان است رسم خودپسندی
    چنین افتند مستان از بلندی
    بدن خردی نیاید از تو کاری
    به پشت عقل باید بردباری
    ترا پرواز بس زودست و دشوار
    ز نو کاران که خواهد کار بسیار
    بیاموزندت این جرئت مه و سال
    همت نیرو فزایند، هم پر و بال
    هنوزت دل ضعیف و جثه خرد است
    هنوز از چرخ، بیم دستبرد است
    هنوزت نیست پای برزن و بام
    هنوزت نوبت خواب است و آرام
    هنوزت انده بند و قفس نیست
    بجز بازیچه، طفلان را هوس نیست
    نگردد پخته کس با فکر خامی
    نپوید راه هستی را به گامی
    ترا توش هنر میباید اندوخت
    حدیث زندگی میباید آموخت
    بباید هر دو پا محکم نهادن
    از آن پس، فکر بر پای ایستادن
    پریدن بی پر تدبیر، مستی است
    جهان را گه بلندی، گاه پستی است

  3. #3
    hamedgharibdost آواتار ها
    hamedgharibdost آفلاين است تازه وارد
    تاریخ عضویت
    Nov 2009
    سن کاربر
    21
    محل سکونت
    n73
    نوشته ها
    6
    تشکر
    5
    تشکر شده 0 بار در 0 ارسال

    Post پروفسور زهتابی

    پروفسور زهتابی در سال 1302 شمسی در شبستر متولد گردید . خانوادهء وی از جمله روشنفكران شبستری و مشهور به عائله كیریشجی بودند . پروفسور زهـتـابـی در سال 1309 به مدرسه ابتدایی در شبستر راه یافت و در سال 1315 تحصیلات ابتدایی را به پایان رساند . وی برای ادامه تحصیل مجبور به مهاجرت به تبریز گردید و 3 سال را در مدرسه فـیـوضات تـبریـز به تحصیل پرداخت . پس از اتمام دبیرستان در سال 1320 در دانشسرای تربیت معلم تبریز به تحصیل ادامه داد و پس از پایان این دوره در سالهای 22-1323 در مدرسه رشدیه تبریز به تدریس دوره ابتدایی مشغول بود. در همین سالها پروفسور زهتابی با حضور در كلاسهای درس حاجی یوسف شعار به آ موختن زبان عربی همت گماشت . و نیز با حضور در كلاسهای زبان فرانسه كاتولیك های تبریز این زبان را نیز فرا گرفت .

    ورود به دانشگاه برای این پروفسور عالیقـدر زمانی میسر گردید كه در سال 1325 اولین دانشگاه تبریز به واسطه فرقه دموكرات تاسیس گردید. پروفسور زهـتـابی در رشته ادبیات این دانشگاه مشغول تدریس گردید . اما یك سال بعد با تعطیلی دانشگاه مواجه گردید و علاوه بر مجبوریت در ترك تحصیل ،بواسطه اوضاع آشفته سیاسی آن سالها مجبور به ترك دیار نیز گردید.در سال 1327 عازم شوروی آن روز گردید اما در آنجا نیز از صدمات توده ای ها در امان نماند و با شهادت دروغین آنان به دو سال زندان در سیبری محكوم گردید.در مدت این دو سال پروفسور زهـتـابی به هیـچوجه امكان یادگیری و حتی مطالعه ساده را نیافت و پس از پایان دوران تبعید مجددا به شهر دوشنبه تبعـید گردید.وی با ارائـه توانائیهای علمی خود توانست در سال 1333 شمسی با نظر دولت وقت به بـاكو آمده و در رشته زبان و ادبیات تركی این دانشگاه مشغول به تدریس گردد . برای پرداخت هـزینه این تحصیل ، وی همزمان در دانشگاه شرق شناسی باكو به تدریس زبان عربی نیز مشغول گردید. تالیف و چاپ كتاب برای وی ممنوع بود و پروفسور در این سالها تالیفات خود را با امضاهای مختلف به چاپ می رساند . با نوشتن « زندگی و آ ثار ابونواس» و دفاع از این تز ، توانست پس از چهار سال مدرك دكترا را از دانشگاه باكو دریافت نماید. نهایتا در سال 1350 شمسی پروفسور توانست اجازه عزیمت به عراق را دریافت نموده و به بغداد سفر كند. بلافاصله در دانشگاه بغداد به تدریس زبان فارسی و نیز تدریس تـركی باستان پرداخت و با آسودگی بیشتری به تالیف و چاپ آثار خویش همت گماشت . با توجه به آثار چاپ شده اش دانشگاه بغداد در سال 1355 نشان عالی پروفسوری را به دوكتور زهتابی اعطا نمود.

    با شروع انقلاب اسلامی در ایران ، پروفسور زهتابی همانند هزاران آواره دیگر با امید فراوان به كشور برگشت . در سال 1358 از وی برای تدریس زبان تركی و عربی در دانشگاه تـبریز دعوت به عمل آمد اما این دعوت یك سال و نیم بیشتر دوام نیاورد و دوكتور زهتابی به خانه نشینی مجبور گردید . وی تا سال 1378 تلاشهای بی وقفه اش را در عرصه ادبیات – تاریخ و فرهنگ آذربایجان ادامه داد و نهایتا در تاریخ 12 / 10/1377 در حالیكه به تنهایی در منزل خود واقع در شبستر مشغول نوشتن بود دارفانی را وداع گفت و به آرزوی خود یعنی مرگ در زادگاه خویش نایل آمد.روحش شاد!

    از آثار چاپ شده این پدر تاریخ آذربایجان میتوان به عنوان های ذیل اشاره نمود :

    – ماهنامه (اتحاد یولو) بغداد
    – پروانه نین سرگذشتی ، بغداد
    – باغبان ائل اوغلو ، بغداد
    – چریك افسانه سی ، استانبول
    – بذ قالاسیندا ، برلین
    – بختی یاتمیش ، بغداد
    – ارك هفته لییی ، برلین
    – هستی نسیم ، بغداد
    – جنایات 2500 ساله شاهان ، بغداد
    – آیا زبان فارسی به زبان ملل دیگر ایران بر تریت دارد ؟ بغداد
    – قواعد الفارسیه ، بغداد
    – زبان آذری ادبی معاصر ، تبریز
    – معاصر آذری ادبی دیلی ، تبریز
    –علم المعانی ،لكسیكولوژی ، تبریز
    – قوی اولسون اون ، تبریز
    –باغبان ائل اوغلو 2 ، تبریز
    – ایران توركلرینین اسكی تاریخی 1 و 2 ، تبریز
    – شاهین زنجیرده ، تبریز
    – افسانه دی شمشیره دایانمازسا آزادلیق ، كیچیك قارداشیما مكتوب. دو پوئمای به یاد ماندنی از وی .

    و اگر مجموعه مقالات درج شده اورا هم به این آثار اضافه نماییم ، عمق افكار و ایده های او و نیز میزان عشق و علاقه اش را به آذربایجان میتوانیم درك نماییم.

    سئومه لی مئهریبان كیچیك قارداشیم
    قارداشدان دا یاخین بیر مسلكداشیم
    یـازمیشدین دئدییین كیمی هر یاندا
    اوزا ق سـورگونلرده٫ قارا زینـداندا
    باشیم سـهند اولدو٫ ایراده م پـولات
    هئچ یـئرده دیلـیمدن دوشمه دی فریاد
    هر یانی زنجیرله گزیب دولانـدیـم
    نهـایت دؤیـوشده ظفـر قـازانـدیـم
    قــاییتدیم ســئومه لی عزیز وطنه
    اؤپــدوم تورپاغیــنی من دؤنه دؤنه
    واریمیز یوخوموز تالان اولموشـدو
    باغلارین چـیـچه یـی تامام سولموشدو
    چیـرماییـب قولومو یـئنه نئچه ایل
    تریمـدن آخـیتدیم تورپاقلارا سئل
    گئنه ایشیق چیخدی چیراغیمـیزدان
    توستو ده اوجالدی اوجاغیمـیـزدان
    بیلـیرسن دئمه گـه نه ائحـتییاج وار
    توپلاندی ایـشیغا چاقـقال جاناوار
    زه لی ده دوغولدو در حال گورزه ده
    ایــشیـقلا دوغـولدو موباریزه ده
    قوی دئسین ایگیتلر اویلاغی تبـریز
    نه زامان آنادان دوغولموشوق بـیز
    كی ساده حیاتچین دؤیوشك گره ك
    گاه زنجیر داشییـاق٫ گاه دارا گئده ك
    .......
    بوگون آرخا كیمی آرخالانـدیغـین
    ظاهیرده بیر قارا تورپاق ساندیغیـن
    قارا تورپاق دئییل قوووتدیر٫ سسدیر
    كولكدن طوفاندان گوجلو نفسدیر
    قوووت منبعیدیر حقــیر آلاچـیق
    تورپاق بیر دنیزدیر سن ایسه بالیق
    اوجا میـناره لر٫ آغباش ذیـروه لر
    اونونچون گؤرمزلر طوفاندان خطر
    كی دوغـما تورپـاغـا آرخالانارلار
    ( بو سؤزده بیر دونیا حیكمت وار٫ سؤز وار)

  4. #4
    hamedgharibdost آواتار ها
    hamedgharibdost آفلاين است تازه وارد
    تاریخ عضویت
    Nov 2009
    سن کاربر
    21
    محل سکونت
    n73
    نوشته ها
    6
    تشکر
    5
    تشکر شده 0 بار در 0 ارسال

    Post بابک

    نام بابک، قیام بابک و نیز قلعه­ی بابک در چند سال اخیر در مطبوعات آذربایجان، همچنین در مجامع دانشجویی و اجتماعات ترکان ممالک ایران بیشتر مطرح شده، مجموعه­های شعر، منظومه­ها، رومانها، و کتابهای تاریخی هم در این زمینه منتشر می­شوند. در نتیجه نظر اغلب اقشار جامعه به ­نام و قیام و قلعه­ی بابک معطوف گشته و سوالهایی نیز درباره­ی قیام سرخ­جامگان، ( آل­گئییملی­لر) انگیزه و نتیجه­ی این قیام در ذهنشان مطرح می­گردد.
    در چنین مرحله­ای قلم بدستانی هم ظهور کرده و با اظهار نظرهای مختلف سعی می­کنند، سوالهای مطروحه را پاسخ بدهند. آنان در نوشته­ها و اظهار نظرهایشان بعضا به منابعی هم استناد می­کنند که با توجه به لحن نویسندگان آن منابع، مغرضانه و جهت­دار بودن اظهاراتشان جای تردید باقی نمی­گذارد. به عبارت دیگر با توجه به این منابع و بعضی از نظریه پردازی­ها، خواننده به خوبی می­فهمد که نویسنده بیشتر اغراض و خواسته­های دل­خود، یا نزدیکان و فرمانفرمایان خود را در نظر گرفته است و به همین دلیل هم این آثار نه تنها هیچ قرابتی باهم ندارند، بلکه ناقض یکدیگر هم می­باشند.
    به عبارتی روشنتر، عده­ای بابک را ضد عرب، عد­ه­ای ضد اسلام، عد­ه­ای پیرو آئین مزدکی، بعضی زردشتی، بعضی مسلمان و حتی مسلمان شیعه مذهب، معرفی کرده است. بعضی هم بابک را چهره­ای ضد اشغالگری و آزادی­خواهِ وطن پرور و نوعدوست نشان داده و هر کدام نیز برای اثبات اظهارات خود همانطور که قبلا اشاره شد، اسنادی را ارائه داده­اند.
    درپی مطرح شدن مسأله­ی بابک، عده­ای از قلم بدستان که انگیزه­های مختلف دارند، سعی به سرپوش گذاشتن به آن، انحراف افکار جامعه و یا کمرنگ کردن موضوع مذکور پرداخته و با ارائه­ی نظرات نه چندان علمی و عقلی به خواسته­ی خود پای می­فشارند.
    به نظر می­آید، در این عصر ارتباطات حقیقت را بر مصلحت ترجیح دهیم و با پرداختن به سفسطه و یا سرپوش نهادن به واقعیتها، تنفر نسل حاضر و آیندگان را به خود نخریم و خود را در زمرهً جهال قرار ندهیم؛ بلکه سعی کنیم، بدور از عقاید و سلایق شخصی، وقایع تاریخی را آنچنان که هست ارائه­ دهیم و یا از وارونه نشان دادن آنها خودداری کنیم. چنان فکر نکنیم که ما می­توانیم افکار عمومی را به خود معطوف داریم؛ زیرا ما داناتریم، بقیة مردم نادانند!!! مطمئن باشیم که هر کس دیگران را جاهل انگارد، در حقیقت جهت خود را آشکار می­سازد.
    البته هر کس حق دارد، درباره­ی مسائل ملی و تاریخی خود فکر کند، مطالعه و تحقیق انجام دهد، نتیجه­ی مطالعات و تحقیقات خود را بیان کند؛ ولی شرعا و اخلاقا احدی عذر و بهانه­ای برای اغفال مردم و تحریف افکار عمومی را ندارد و نباید حقایق تاریخی و مصالح ملی مردم و مملکت را فدای اغراض شخصی خود نماید.
    آنچه مسلم است و در اغلب منابع تاریخی به آن اشاره شده، این است که، در زمان خلفای عباسی در اغلب ممالک اسلامی قیامهای بزرگ و کوچک به علیه دستگاه خلافت رخ می­داد. البته هر یک از این قیامها انگیزه­ی خاص خود را داشت که می­توان به قیامتهایی در خراسان، طبرستان، سیستان و آذربایجان اشاره کرد. قیام آذربایجان و یا قیام «آل­گئییملی­لر» سرخ جامگان در منطقه گوهستانی قاراداغ آذربایجان جنوبی روی داده و مرکز فرماندهی و رهبری آن در بالای صخره­ای عظیم در ارتفاعات شهرستان «کلیبر» امروزی و در قلعه­ای به نام قلعه­ی « بذ » بی، یعنی «قلعه­ی بابک» امروزی بود.
    قیام مزبور بیش از چهل سال ادامه یافت. سرخ جامگان در این مدت بارها با سپاهیان خلفای عباسی که به سرکوب آنان فرستاده می­شدند جنگیدند، کشتند، کشته شدند، با خون خود دشتها، دره­ها و کوههای آذربایجان را سیراب و از ناموس و میهن خود دفاع کردند و بارها طعم تلخ شکست را به قوشونهای خلفا چشاندند. خلفایی که اسلام را برای حکومت، اغفال تودة مردم و چپاول آنان آلت دست قرار داده بودند. خلفایی که خود را خلیفة خدا در روی زمین وانمود می­کردند، نمازهای جمعه مصلحتی برگزار می­کردند، به حج می­رفتند . ولی در زندگی شخصی آنان اثری از اسلام دیده نمی­شد.
    المعتصم­بالله که یکی از فرزندان هارون خلیفة عباسی بود، بعد از برادرش مأمون به مسند خلافت تکیه زد. او برای فائق آمدن به نهضت آذربایجان که با وجود آن آرامش خلفای ماقبل او سلب شده بود، راهی جز دست زدن به حیله­ی ناجوانمردانه پیدا نکرد و برای عملی کردن نقشة خود از شخصی به نام «آفـشین» «awşin» که از ترکان اوزبک بود و شاید به وسیله­ی او راحت­تر ­می­توانست به بعضی از سرداران و سرکردگان سرخ جامگان ترک آذربایجان نفوذ کند، استفاده کرد. و متأسفانه موفق هم شد. آفـشین بعضی از سرکردگان سرخ جامگان را با وعده و وعید از اطراف بابک پراکنده ساخت سپس با جنگی نابرابر بابک را از قلعه به پایین کشید و با حیله­ و دسیسه­ی سهل ­ابن­سُمبات که احتمالا ارمنی هم بود و از طرف خلیفه فرمانروایی قسمتی از مناطق شمال رود ارس را در دست داشت، او را دستگیر و به مرکز خلافت یعنی «سامرا» منتقل و در نتیجه سر سختی که در برابر خلیفه هم از خود نشان داد، مصله و پس از آن به قتل رسید.
    ***
    آنچه در مقالات و سخنرانیها درباره­ی قیام سرخ جامگان کمتر مورد توجه قرار گرفته، بررسی عقاید دینی آنان از راه تعقل و تفکر می­باشد.
    همانطور که قبلا نیز اشاره شد، عده­ای آنان را مسلمان دانسته و برای اثبات ادعای خود ادله و براهینی نیز ارائه می­دهند. عده­ای نیز آنان را غیر مسلمان دانسته و یا غیر مسلمان معرفی کرده­ که بتواند به راحتی به بدگویی و تخریب وجهه­ی آنان بپردازد.
    در برابر نظر این اشخاص باید گفت: اولا سرخ جامگان مسلمان بودند، به این دلیل که مردم آذربایجان در زمان خلیفه­ی دوم « عمر ابن­خطاب» اسلام را پذیرفته بودند در این صورت چگونه می­توانیم بگوییم عده­ای غیر مسلمان در نقطه­ای از مملکت اسلامی آنهم به مدت چهل سال اگر نگوییم حکومت محلی کوچکی را تشکیل داده بودند، می­توانیم بگوییم که سازمان و تشکیلات سیاسی – نظامی مقتدری را به هم رسانده که در صورت لزوم می­توانستند در مقابل سپاهیان رزم آزموده و تا دندان مسلح هزاران نفری خلفای عباسی مقاومت کنند و آنان را از آذربایجان دور نمایند.
    تأمین غذا، پوشاک، سلاح، مرکب، علوفه و تجهیزات اسبان و غیره برای عده­ای غیر مسلمان در مرکز بلاد اسلامی آنهم در آن دوران کاملا غیر ممکن بود. یعنی مسلمانان به هیچ وجه به خود اجازه نمی­دادند، کسانی که آیین آنان را قبول ندارند، با آنان داد و ستد کنند و مایحتاج آنان را فراهم آورند. پس همکاری و تأمین مایحتاج آنان و عدم ممانعت از استقرار آنان در بین خودشان به این معنی است که آنان را در هر آیینی که بودند، قبول داشتند و در حین هجوم سپاهیان خلیفه، همین مردم مسلمان نه تنها به یاری سپاهیان خلیفه­ نمی­شتافتند، بلکه بابک و بابکیان را پشتیبانی می­کردند و اگر چنین نبود، یعنی حمایت مردمی در پشت سرخ جامگان نبود هرگز نمی­توانستند به مدت بیش از چهل سال در آن منطقه مقاومت و با سپاهیان مجهز خلیفه مقابله کنند. به بیان ساده­تر، اگر مسلمان هم نبوده باشند، برای مردم مسلمان بهتر از خلفایی بودند که به نام اسلام، اموال و نوامیس مردم را پایمال می­کردند به همین دلیل هم مردم عاقل و فهیم آذربایجان کافر یک­رو و مردانه­صفت را به منافق مسلمان­نمای چندین چهره ترجیح می­دادند.
    اگر به قرآن هم مراجعه کنیم می­بینیم، خداوند نیز منافقین یعنی مسلمان­نمایان را که اسلام و قرآن را دست آویز و مستمسک برای رسیدن به مقام و مال و منال و غیره قرار داده بودند، بیشتر از کافرانی که صراحتا می­گفتند: ما ایمان نمی­آوریم، نکوهش می­کند. به عبارتی دیگر از نظر قرآن نیز منافقین یعنی مسلمان­نمایان، مذموم­تر، پست­تر و منفورتر از کافران یعنی کسانی هستند که به دین اسلام نه گرویدند.
    اگر به تاریخ بعد از اسلام و زندگی ائمه معصومین هم دقت کنیم، متوجه می­شویم که همة قاتلین ائمه شهید، منافقین و حکامی بوده­اند که به ظاهر برای حفظ مصالح اسلام و در حقیقت برای حفظ حکومت خودکامه­ی خود و ادامه چپاول اموال و نوامیس مردم پا برهنه دست به چنین جنایات تاریخی زده­اند.
    در جواب عده­ای از قلم بدستانی که ادعا می­کنند: بابک و سپاهیان او با اسلام و مسلمانان می­جنگیده و در مقابل اسلام صف­آرایی کرده­اند باید بگوییم:اگر شما خلفای عباسی را با آن جنایاتی که مرتکب می­شدند و امامان شیعه را با حِیل مختلف به قتل می­رساندند، مسلمان بدانید، در این صورت بابک با مسلمانان جنگیده است؛ ولی اگر امام هفتم شیعیان امام موسی­کاظم (ع) که توسط هارون خلیفه­ی عباسی محبوس و سپس شهید شد و نیز فرزند آن حضرت امام رضا (ع) توسط فرزند هارون عباسی یعنی مأمون مسموم و شهید گردید، همچنین امام محمدتقی (ع) که توسط المعتصم­بالله مسموم و به شهادت رسید و سایر امامان شیعه را امام و طرفدار حق و عدالت می­دانید، هرگز نمی­توانید قاتلین آنها یعنی هارون، مامون و معتصم را مسلمان و خلیفه­ی اسلام بدانید و کسانی را که با آنان و قول­خورگان آنان جنگیده نکوهش نمایید.
    بابک و بابکیان چه مسلمان باشند و چه نباشند با منافقین و با دشمنان امامان معصوم شیعه جنگیده­اند. و اگر مرامشان دفاع از اسلام و امامان شیعه نبوده باشد، دفاع از حقوق اولیه و نوامیس ملی و خانوادگی مسلمانان بوده است و اگر نگوییم، در کنار ائمه­ی معصومین با خلفای منافق عباسی مبارزه می­کردند، می­توانیم بگوییم که امامان و سرخ جامگان هر دو طرف مقابل خلیفه بوده و هر دو مظلوم یک دستگاه حکومتی واقع شده بودند. در نتیجه مبارزات بابک و سرخ­جامگان نه تنها مبارزه با اسلام نبود، بلکه خواه- ناخواه خدمت به اسلام واقعی و عدالت بود. اگر ائمه با کلام گهربار و آگاهی دادن به مردم ماهیت دستگاه خلافت را بر ملا می­کردند، سرخ­جامگان نیز با همان دستگاه خلافت به مبارزة مسلحانه می­پرداختند. در نتیجه خلفای عباسی امامان شیعه و مبارزان آذربایجان را مانع رسیدن به مقاصد شوم خود می­دانسته، با هر دو دشمنی می­ورزیدند. این حقیقت تاریخ است.

    - تغییر حرف «ذ» به «ی» در ترکی قدیم و بویژه در کتاب دیوان لغات­الترک بیشتر به چشم می­خورد.
    - ممکن است کسرویست­ها و طرفداران جعلیات احمد کسروی ادعا کنند که زبان آذربایجان بعد از آمدن سلاجقه به ترکی برگشته است. در جواب این عده باید گفت: در کتاب «قرآنِ کریم و اقوام» نوشته­ی مرحوم پروفسور زهتابی که با استناد به منابع موثق به رشته­ی تحریر در آمده است، می­خوانیم:
    - والی آذربایجان در زمان خلیفه عثمان ­ابن­عفان، که با روی کار آمدن حضرت علی از آذربایجان راهی دمشق شد و به معاویه پیوست. در گزارش خود ار آذربایجان به معاویه می­گوید: مردم آذربایجان به زبان ترکی صحبت می­کنند.
    گذشته از این، مگر سلاجقه از شرق و از خراسان وارد ممالک ایران نشدند و مگر سالها در همة ممالک ایران حوکمرانی نکردند؟ چرا تنها زبان یک مملکت، آنهم آذربایجان را عوض کردند؟ همچنین اکنون با وجود این همه رسانه­ها و تحصیل اجباری به زبان فارسی، مطبوعات، روزنامه­ها، ارعاب، توهین، تحقیر، تحمیل، تطمیع، زبان مردم آذربایجان، کردستان، بلوچ، خوزستان، گیلک، ترکمن و غیره به فارسی برنگشته و فقط اگر مجبور باشند. به زبان فارسی صحبت می­کنند؛ ولی در زمان سلجوقیان بدون همه­ی راهکارها و ابزارهای صنعتی امروزی و بدون اجباری که در عصر حاضر اعمال گردید، چگونه ممکن است زبان ملتی( از زبانی که اصلا وجود نداشته، و اگر وجود می­داشت، باید مثل سایر زبانهای مرده در هزاران سال قبل، از این زبان هم اثری کتبی، سنگ نوشته، اثر افواهی و فولکلوریک به جای می­ماند.) به زبان ترکی تغییر کند؟ منبع=

  5. #5
    hamedgharibdost آواتار ها
    hamedgharibdost آفلاين است تازه وارد
    تاریخ عضویت
    Nov 2009
    سن کاربر
    21
    محل سکونت
    n73
    نوشته ها
    6
    تشکر
    5
    تشکر شده 0 بار در 0 ارسال

    Post شهرت جهانی استاد شهریار

    شنیده ام وقتی یكی از اساتید ادب، ترجمة شعر «پیام به انیشتین» شهریار را برای آن ریاضی دان و نابغة روزگار می خواند انیشتین با احترام و حیرانی سه بار به افتخار استاد شهریار از جای خود برمی خیزد و اشك شوق در دیدگانش حلقه می زند و زیر لب زمزمه هایی با خود می كند كه كسی نمی شنود بجز خدا و انیشتین .
    شعر «پیام به انیشتین» استاد شهریار نشانگر روحیة والای انسان دوستی و در عین حال میهن دوستی ایشان می باشد. استاد شهریار در قسمتی از این شعر گفته است:

    انیشتین صدهزار احسن ولیكن صدهزار افسوس
    حریف از كشف و الهام تو دارد بمب می سازد
    انیشتین اژدهای جنگ!
    جهنم كام وحشتناك خود را باز خواهد كرد
    دگر پیمانة عمر جهان لبریز خواهد شد
    دگر عشق و محبت از طبیعت قهر خواهد كرد
    انیشتین پا فراتر نه جهان عقل ه طی كن
    كنار هم ببین موسی و عیسی و محمد را
    كلید عشق را بردار و حل این معما كن
    انیشتین باز هم بالا
    خدا را نیز پیدا كن

    افتخار می كنم كه به سهم خود حق شاگردی استاد شهریار را به جای آوردم و این شاهكار جاویدان یعنی شعر «پیام به انیشتین» را به زبان تركی آذری ترجمه كردم.
    شهریار یكی از شعرا و گویندگان بزرگ روزگار ماست كه بی هیچ واسطه و دستاویز و ثنا و مدح توانسته است از گوشة اطاق محقر خود جهان گرفته و شهرة آفاق گردد و آوازة هنرش از مرزهای كشور فراتر رود و جهانی گردد.
    ای سكندر تو به ظلمات ابد جان بسپار عمر جاوید نصیب دگران خواهد شد
    استاد شهریار این بیت نغز و پرمعنی را كه وصف الحال خود استاد نیز هست، مانند دیگر الهاماتش نخواسته و ندانسته در یكی از غزلهایش آورده است و اینچنین است كه جهانگشایان و فرمانروایان چند صباحی بیش نمی توانند در عرصة جهان با تاخت و تاز و كشتار، حكومت نمایند ولی دانشمندان و اهل علم مانند فردوسی ها، مولوی ها، سنائی ها، سعدی ها، حافظ ها، شكسپیرها، ولترها، هوگوها، تولستوی ها و شهریارها پیوسته بر دلها و جانها فرمانروایی می كنند و خواهند كرد و به ابدیت می پیوندند، به طوری كه خود شهریار هم می گوید:
    فرمانبر شیطان تن گر خواهی ام معذور دار من در قلوب عاشقان فرمانروایی می كنم
    شهریار می سوزد و می سوزاند، می افروزد و می افروزاند و می گرید و می گریاند و البته گاهی نیز می خندد و می خنداند. این احوال هنگامی كه روح و جان او با نور عرفان روشن تر می شود جذاب تر می گردد. شهریار پیرو مكتب ادبی و عرفانی حافظ است و به عبارتی دیگر مكمل آن مكتب است و به قول خودش هر چه دارد همه از دولت حافظ دارد. شهریار سالها برای دیدار و زیارت مزار استادش ـ حافظ ـ در این تمنای عاشقانه می سوخت و می ساخت. بعدها كه امكان دستیابی به مزار حافظ دست می دهد و طالع یاری می نماید، چند غزلی به ارمغان می آورد كه واقعاُّ در شمار شاهكارهای شهریار است و برای شعر و ادب فارسی ره آوردی بس گرانبها و كم نظیر. می گویند شهریار در طول اقامت خود در شیراز بر سرِ مزار حافظ شب زنده داری كرده، و از تربت او همت خواسته است. سرانجام روز وداع می رسد و شهریار با غزل جانسوز «حافظ خداحافظ» با پیر خود وداع می كند. بهتر است قسمتی از این شعر را بیاوریم:

    به تودیع تو جان می خواهد از تن شد جدا حافظ
    به جان كندن وداعت می كنم، حافظ، خداحافظ
    ثنا خوان توام تا زنده ام اما یقیت دارم
    كه چون تو استادی نخواهد شد ادا حافظ
    من از اول كه با خوناب اشك دل وضو كردم
    نماز عشق را هم با تو كردم اقتدا حافظ
    هم از چاهم برآوردی و هم راهم نشان دادی
    كه هم حبل المتین بودی و هم نورالهدی حافظ
    به روی سنگ قبر تو نهادم سینه ای سنگین
    دو دل با هم سخن گفتند بی صوت و صدا حافظ
    مگر دل می كنم از تو بیا مهمان به راه انداز
    كه با حسرت وداعت می كنم حافظ، خداحافظ

    علت اصلی حیثیت و آوازة جهانگیر شهریار همان روح انسان دوستی و نبوغ خدایی اش می باشد كه با روح خداشناسی و حق جویی و حق خواهی ممزوج گشته و مانند شریانی حیاتی در تمامی گفتار و اشعار او سیلان دارد و اعتقاد او به مبداء و معاد، نشانگر ایمان كامل به آفریدگارش می باشد. در اشعارش حق و وجدان و محبت با عرفان می آمیزد و جلوه های زیبایی می آفریند. شهریار در اشعارش یار ستمدیدگان است و استعمارگرانی را كه خون یتیمان و اشك فقیران را جاری می سازند و با عرق پیشانی مظلومین كاخهای ستمگری و جباری خود را پی ریزی می نماید نفرین می كند.
    شهریار كه یكی از پیشقدمان و پیش كسوتان جهان شعر و ادب معاصر است، خواستار نجات انسانها از چنگال زور و زر و بردگی و اسارت می باشد. مثنوی «صدای خدا» نیز سبب شهرت جهانی او شد و در باكوی شوروی قسمتی از آن به تركی ترجمه و چاپ شده است. این شعر نشانگر وسعت فكر و هنر و معنویت استاد شهریار است.
    اثر جاویدان و بزرگ «حیدربابا» در تركیه، عراق، و ایتالیا نیز ترجمه و منتشر شده است. و همچنین در بیشتر مراكز تركولوژی غرب و ایالات متحدة امریكا نیز منظومة تركی «حیدربابا» به مثابة سند زنده و گویای زبان تركی معاصر آذربایجان مورد اهمیت قرار گرفته و تدقیق و تدریس می گردد. برای مثال در كشور همسایه مان تركیه، آقای پرفسور محرم ارگین استاد توركولوژی دانشكدة ادبیات استامبول كتابی در 250 صفحه دربارة زبان تركی آذری تألیف و بعد از ذكر مقدمه، متن «حیدربابا» را در كتاب خود نقل نموده كه در سال 1971 از طرف دانشكدة ادبیات استامبول به چاپ رسیده است. علاوه بر این، باز هم در تركیه كتابچه ای به نام « شهریار و حیدربابایه سلام» از طرف دانشمند فقید احمد بیگ آتش در سال 1964 در آنكارا طبع و نشر گردیده است. همچنین در شهر كركوك عراق شاعر «عبداللطیف نبدر اوغلو تركان» تحت تأثیر منظومة حیدربابای شهریار منظومة تركی «گورگور بابا» را ساخته است.
    شهریار كه با اشعار عاشقانه و ربّانی خود در عنفوان جوانی چنانكه افتد و دانی، لرزه بر جان جوانان و دلداگان انداخته، رفته رفته دست از دنیا كشیده و به عشق الهی گرویده و شعرهایی چون «صدای خدا» را چون شربت گوارایی به كام تشنگان وادی حقیقت و سالكان راه انسانیت ریخته است. پس جای شگفت نیست كه بگوییم از گوشه خانقاه و یا اتاق محقری می توان جهان گرفت. با این حال عشق شهریار نسبت به میهن و زادگاه خود همیشه قوس صعودی پیموده است چرا كه حب الوطن را نیز از ایمان دانسته است. نمونه ای از این موارد «افسانة شب» است كه در آغاز با شب و جلوه ها و خاطرات شب و نامزدبازی روستایی آغاز و با تصویر صحنه هایی دلپذیر از عشق و جوانی ممزوج كرده تا به حس میهن پرستی یعنی صحنة شبیخون رسیده، شبیخون قزاق های ناجوانمرد و خون آشام تزاری در هنگام تسخیر 17 شهر ایران و هجوم به آخرین نفرات جانباز و مؤمن به هنگام ماز بامدادی و راز و نیاز صبحگاهی و قتل میهن پرستان اصیل و دافعین بیل و كلنگ دار در مقابل توپ و تفنگ. آری قزاقان خونخوار و عاری از عاطفة ارتش امپراتوری روس حتی شیرخوارگان ما را با سرنیزه سوراخ سوراخ نمودند كه در این اثر محزون شنونده ضجه های كودكان و شیون مادران و غرش جوانان از جان گذشته را از لابلای سطور درمی یابد.
    اشعار تركی شهریار اگر چه به مقدار اندك و از یك صدم اشعار فارسی او كمتر است، لیكن در افزایش شهرت و منزلت شاعر در مقایس جهانی تأثیر بسزایی داشته است. منظومة «حیدربابا» بیش از دیگر آثار و اشعار، او را شهرة عالم ساخته، مخصوصاُّ در كشورهای همسایة ایران باعث محبوبیت شاعر گردیده است. متأسفانه گروهی متعصب كم مایه به شهریار خرده گرفته اند كه چرا وی به زبان آذری یعنی به زبان مادری خود سخن رانده است؛ در صورتی كه علاوه بر حق طبیعی هر شاعر همانطور كه شهریار می فرماید: «روزی مأمور می شود كه از سوی خالق به سوی مخلوق برود و بی خبر تهران را ترك نموده و راهی آذربایجان می گردد» و اینجاست كه در لابلای سطور آثار جاویدان و غنی تركی اش ندای خداشناس و عشق به مردم و زادگاه و فرهنگ و ادب و رسوم و سنن سر می دهد و این ندا و صدا دلپذیر او مانند نسیمی جانبخش از آنسوی مرزها به پرواز درمی آید. كجا هستند آنهایی كه به زبان شیرین و غنی تركی آذری گستاخانه می تازد تا بر ایشان ثابت شود كه شهریار در این زمان و در این مكان و در این شرایط چه آثار جاودانی آفریده است. همانطوری كه آقای مهدی روشن ضمیر در مقدمة «حیدربابا» مرقوم داشته، اگر در مقام مقایسة منظومة «حیدربابا» با «خاطرات كودكی» «لارماتین» و «بودلر» برآییم، به تحقیق «حیدربابا» گوی سبقت را از آنها خواهد ربود.
    منظومه «حیدربابا» در ایالات متحده نیز به عنوان بهترین نمونة كتاب معاصر زبان تركی آذری در قسمتهای شرق شناسی بررسی و تدریس می گردد. خود بنده نیز در هنگام اقامت در كشور اتحاد جماهیر شوروی به رأی العین شاهر شهرت روز افزون این شاهكار ادبی جاویدان بودم و افتخار داشته ام كه در معرفی این اثر و شرح و توصیه آن و دیگر آثار شهریار سه جلد كتاب و بروشور و دهها مقاله نشر نموده و سه بار در كنگرة شرق شناسان جهان دربارة شهریار سخنرانی كنم. البته در آذربایجان شمالی و جنوبی دهها نفر بر این گوهر تابناك نظیره نوشته و افكار و كردار وی را پسندیده و سرمشق قرار دادند. در حقیقت در آذربایجان منظومة «حیدربابا» سرمشقی برای ابراز احساسات ملی و میهنی و فرهنگی گردیده و دهها نفر در این وزن و فرم و مضمون به زبان تركی قفقازی و جنوبی شعر سروده اند.
    اگر از من بپرسند كه از 76 بند منظومة «حیدربابا» كدام بندها را برای نمونه انتخاب می كنی من هر 76 بند را انتخاب می كنم، زیرا همة آنها در كمال زیبایی و اعتلا سروده شده اند. بیخود نیست كه شهریار را حافظ معاصر، استاد غزل و شهریار شعر ایران می گویند. غزل تركی «بهجت آباد خاطره سی» شهریار در آن سوی ارس غوغا برپا كرده و بر محبوبیت او در دلها افزوده است، زیرا شاعر با هنرمندی و مهارت فراوان ضمن نقاشی صحنه هایی از طبیعت، حیرانی و ناتوانی بشر در برابر عظمت و قدرت خلقت و اعتبار عشق و محبت نشان داده است. گویا این غزل از نخستین غزلهای تركی شهریار و از یادگارهای دورة جوانی و ناكامی [او] است والحق بسیار زیبا سروده شده و حق دارد كه خیلی ها را شیفتة خود كند. گذشته از تمامی اینها شهریار یگانه شاعری است كه در زمان حیات خود مشهور عالم گردیده است.

    دكتر غلامحسین بیگدلی
    منبع : کتاب "به همین سادگی و زیبایی

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
قدرت گرفته از ویبولتین ،اکنون ساعت 09:57 AM برپایه ساعت جهانی (GMT - گرینویچ) +4.5 می باشد.
کليه حقوق اين سايت متعلق به  شرکت فرهنگ سازان  است.هر گونه استفاده از مطالب اين سايت پيگرد قانوني دارد
سئو و بهينه سازي : سئو
Powered by vBulletin® Version 4.2.2 Copyright © 2014 vBulletin Solutions, Inc. All rights reserved