در وصف ایران

[MAAAH]

با زدن این تاپیک هدفم این بود که بیاین کمی هم در مورد ایرانمون حرف بزنیم.شعر بگیم.جمله بنویسیم.من که وطنمو با تمام خوبیها و بدیهاش دوست دارم و میپرستمش.شما چطور؟

ای ایران ای مرز پرگهر
ای خاکت سرچشمه ی هنر
دور ازتو اندیشه ی بدان
پاینده مانی و جاودان...

منتظر اشعار زیبا وجملات پربار شما در وصف ایرانمون هستم...

مــوضوع پــست: در وصف ایران, ارسـال کـننده: MAAAH, انـــجمن: تالار های نیک صالحی

[vedad]

ایران ای زیبا ترینم ذره ذره خاکت را دوست دارم ای همه نور و صدایم وی همه بود و نبودم من به تو امید دارم من به هر لحظه یادت صد هزاران حرف دارم من به هر کشته نامت صد شقایق اشک دارم

[raya]

هیچی نمیتونم بگم فقط

چو ایران نباشد تن من مباد

[MAAAH]

هر چه در عالم آفریده شده زیباست،و زیباتر از همه مرگ و کشته شدن در راه وطن است.

اگر کسی بتواند بدون هوا زنده بماند،منهم خواهم توانست بدون ایران زندگی کنم.

[em_redheart]

نمی دونم چه جوری بگم ایران رو دوست دارم و بهش عشق می ورزم
منم فقط می تونم بگم : چو ایران نباشد تن من مباد

[moshmoshak]

تقديم به ايران زيبا و سربلند

اي ميهن پرافتخار من
فخر و فر تو ثبت دفتري ست

كرمان و بم و يزد و ساوه ات
بهتر ز رم و برلن و بري ست

رشت تو و گرگان و گنبدت
چون نور و كجور از بدي بري ست

كي با همدان و اراك تو
شهري دگرش لاف همسري ست

تبريز و اروميه ي ترا
بر لندن و پاريس برتري ست

شيراز و اصفهان تو
با نصف جهانش برابري ست

تو پيري و نسل جوان تو
جوياي بزرگي و مهتري ست

عشقت نرود هيچ از سرم
عشق تو و مهرت نه سرسري ست

[h.sajjad]

ایران سرزمین زیبای من عجیب ترین کشور دنیاست .
به نظر من ایران عزیز عصاره تمام مردم کره زمین است از هر جهت .
اقوام متنوع ساکن در این سرزمین ، از آذریها تا گیلکها ، از بلوچها تا بختیاریها ، از کردها تا لرها ، از ترکمن ها تا فارسها ، از عربها تا بندری ها و ... نمایندگان تمامی اقوام حاضر در ساختار بشریت می باشند .
از لحاظ تنوع اقلیمی و ذخایر طبیعی ، نفت و گاز و انواع سنگهای معدنی ، طبیعت بکر ، کوههای سر به فلک کشیده ، دریاها و دریاچه های متنوع و کم نظیر و ...
از لحاظ نخبه پروری و سطح علمی در زمینه ها ی مختلف بزرگانی چون حافظ و مولوی ، بوعلی و خوارزمی ، حسابی و سمیعی و ...
واقعا ایرانی بودن مایه افتخار نیست ؟؟؟؟؟؟

[MAAAH]

وای ایران الهی قربون این آثار باستانیه قشنگت برم.واقعا" تو مایه ی افتخار مایی،من به خودم میبالم که یک ایرانی هستم.الهی بمیرم برای تخت جمشیدت !!!!!!!!وای خداوندا...این آثار ارزشمند کشور عزیزمونو به تو میسپاریم...

[h.sajjad]

ایران عزیز با تو همیشه سربلندم و بی تو ، فاقد هویت . هرگاه که در مکتوبی ، روبروی عنوان (( ملیت )) نام زیبای تو را می نگارم روح و جانم به پرواز در می آید و با خود می گویم :
(( چو ایران نباشد تن من مباد ))

[h.sajjad]

ایران عزیز همان کشتی زیبا و محکمی است که در این اقیانوس پرخطر ما را به سوی جلو رهنمون می گردد پس مراقب باشیم که نه خودمان به آن آسیب برسانیم و نه اجازه دهیم انسانهای نادان به بهانه استفاده از حقوق شخصی جایگاه خود را سوراخ کنند . چرا که در غیر اینصورت همه با هم غرق می شویم .

[h.sajjad]

برای صحبت کردن درباره ایران عزیز زیباترین لحظه ها و پاکترین حالتها را داشته باشید به قول بچه های جبهه
بدون وضو وارد موضوع نشوید

[maloosak]

یه جوایی بهش دلبسنگی شدید دارم! از همه جاش خوشم میاد دوری ازش واسم خیلی مشکله امیدوارم هیچ وقت وطن فروشی نکنم

[god_girl]

چو ایران نباشد تن من مباد
و
همه جای ایران سرای من است
دوستش دارم و امیدوارم همیشه سربلند سر فراز باشه

[god_girl]

تاریخچه نام ایران ( ائیرینه وئجه )

سرزمین ورجاوند ( جاودانه ) ایران یکی از گهواره های تاریخ و تمدن بشری محسوب می شود که همیشه صحنه ساز دلاوری - مردانگی - روحیه ظلم ستیزی - موسیقی عرفانی و پرمعنا - ادبیات نیک و سترگ - منابع طبیعی و اهواریی ارزشمند - آب و هوایی چهارفصل و معتدل - تاریخ و فرهنگی بس بزرگ و کهن بوده است که بسیار اندک فساد اخلاقی و فحشا را در کل تاریخش شاهد بوده است . نام این سرزمین نیز مانند دیگر نعمات بزرگ اش داری پشتوانه ای بس طولانی ٫ زیبا و پر معنا می باشد . واژه ایران کنونی از واژههای کهن هزاران ساله برداشت شده است . ائیرینه - ائیرینه وئیجه :

ائیرینه : این واژه در فرس هخامنشی آریا و در پهلوی اران است و آریارامنا (آریارمن) نام جد داریوش بزرگ مشتق شده از همین واژه می باشد . ائیرین در اشتات یشت بند یکم و در دو سیروزه کوچک و بزرگ بند نهم آمده است که به عنوان صفت استفاده شده است . یعنی منسوب به آریا . استاده پورداوود هرکجا به واژه ائیرینه وئیجه برخورده است آن را به معنی آریا ترجمه کرده است ولی در همه جا ذکر کرده است که این همان ایران کنونی است که نشان از مقدس بودن نام کشورمان در تمامی متون دینی باستانی حکایت دارد . در کتاب یشتها استاد پورداوود آمده است شکی نیست که ایرانیان باستان خودشان را آریایی ها می نامیدند . خود واژه ائیریه ( آریا ) در معنی پارسی امروزی یعنی نجیب و شریف و نام قوم آریاست . این نژاد هم اکنون بین هند و ایران تقسیم شده اند که از شاخه نژاد هند و اروپایی است .
امیدوارم خوشتون اومده باشه

[Yaser!]

تو را اي كهن بوم و بر دوست دارم

[god_girl]

قصه ی یه جای نقشه

یه جای نقشه ی بزرگ دنیا
یه کشور پر از بهشت و دریا
یه سرزمین ، پر از رز و شقایق
مهد یه عالم ، آدمای عاشق
یه جا که خشکی و بلندی داره
تو قدمتش حافظ و سعدی داره
یه عالمه معدن احساس داره
کوچه هاش عطر زنبق و یاس داره
به قهرماناش همیشه می باله
دل کندن از خک زرش محاله
هر گوشه از او پر افتخاره
چهار تا فصل عاشق ، بهاره
خزر ، دنا ، زاگرس و اترک داره
کلی چیزای تازه و تک داره
تو عاشقاش لیلی و مجنون داره
کویر و دریاچه و هامون داره
کشور ما خونه ی ابن سیناس
سال یه قهرمانی مثل نیماس
توی جنوب نخلای خرما داره
تو سنتاشم ، شب یلدا داره
یه پهلوونی مث رستم داره
چشمه هایی به رنگ زمزم داره
مردمی داره مث عطر شمالی
فرقی نداره شرقی یا شمالی
اونا براش با افتخار جون می دن
برای زنده موندنش ، خون می دن
مراقبن حتی یه ذره از خک
نیفته دست دشمنای ناپک
این سرزمین همیشه پک و زندس
تو بازیای دنیامون ، برندس
الهی که تا زنده ایم و آباد
زنده بمونه سرزمین فرهاد
اسم قشنگش همیشه تو نقشه
به هر غریبه ، حس خوش می بخشه
ما به تموم داشته هاش می نازیم
هر چی نداره کم کمک می سازیم
تا که یه روز کسایی که تو دنیان
بگن که بهترین جا ، یعنی ایران

[hamid king]

من تو اون چند سالي كه فرانسه بودم متوجه شدم كه ايران فقط يه وطن نيست ، بلكه تمام زندگي هست . كساني كه دوري كشيدن متوجه عرض بنده ميشن .
سختيهاشم يه جور تحمل ميكنيم ديگه .....

[raya]

ایران


شبی دل بود و دلدار خردمند /دل از دیدار دلبر شاد و خرسند

که با بانگ بنان و نام ایران /دو چشمم شد ز شور عشق گریان

چو دلبر شور اشک شوق را دید /به شیرینی ز من مستانه پرسید

بگو جانا که مفهوم وطن چیست /که بی مهرش دلی گر هست دل نیست

به زیر پرچم ایران نشستیم /ودر را جز به روی عشق بستیم

به یمن عشق در ناب سفتیم/ودر وصف وطن اینگونه گفتیم

وطن یعنی درختی ریشه در خاک /اصیل و سالم و پر بهره و پاک

وطن خاکی سراسر افتخار است/که از جمشید و از کی یادگار است

وطن یعنی سرود پاک بودن /نگهبان تمام خاک بودن

وطن یعنی نژاد آریایی/نجابت مهرورزی باصفایی

وطن یعنی سرود رقص آتش/به استقبال نوروز فره وش

وطن خاک اشو زرتشت جاوید /که دل را می برد تا اوج خورشید

وطن یعنی اوستا خواندن دل/به آیین اهورا ماندن دل

وطن شوش و چغازنبیل و کارون/ارس زاینده رود و موج جیهون

وطن تیر و کمان آرش ماست/سیاوش های غرق آتش ماست

وطن فردوسی و شهنامه اوست /که ایران زنده از هنگامه ی اوست

وطن آوای رخش و بانگ شبدیز /خروش رستم و گلبانگ پرویز

وطن شیرین خسرو پرور ماست /صدای تیشه افسونگر ماست

وطن چنگ است بر چنگ نکیسا/ سرود باربدها خسرو آسا

وطن نقش و نگار تخت جمشید /شکوه روزگار تخت جمشید

وطن را لاله های سرنگون است /ز یاد آریو برزن غرق خون است

وطن منشور آزادی کوروش /شکوه جوشش خون سیاوش

وطن خرم ز دین بابک پاک / که رنگین شد ز خونش چهره خاک

وطن یعقوب لیث آرد پدیدار / ویا نادر شه پیروز افشار

به یک روزش طلوع مازیار است / دگر روزش ابومسلم بکار است

وطن یعنی دو دست پینه بسته /به پای دار قالی ها نشسته

وطن یعنی هنر یعنی ظرافت / نقوش فرش در اوج لطافت

وطن در هی هی چوپان کرد است /که دل را تا بهشت عشق برده است

وطن یعنی تفنگ بختیاری /غرور ملی و دشمن شکاری

وطن یعنی بلوچ با صلابت /دلی عاشق نگاهی با مهابت

وطن یعنی خروش شروه خوانی / زخاک پاک میهن دیده بانی

وطن یعنی بلندای دماوند /ز قهر ملتش ضحاک در بند

وطن یعنی سهند سر فرازی/چنان ستارخانش پاک بازی

وطن یعنی سخن یعنی خراسان/سرای جاودان عشق و عرفان

وطن گلواژه های شعر خیام/پیام پر فروغ پیر بسطام

وطن یعنی کمال و الملک و عطار/یکی نقاش و آن یک محو دیدار

در این میهن دو سیمرغ است در سیر/ یکی شهنامه دیگر منطق الطیر

یکی من را ز دشمن می رهاند /یکی دل را به دلبر می رساند

خراسان است و نسل سربداران /زجان بگذشتگان در راه ایران

وطن خون دل عین القضات است /نیایش نامه پیر هرات است

وطن یعنی شفا قانون اشارت/خرد بنشسته در قلب عبارت

نظامی خوش سرود آن پیر کامل /زمین باشد تن و ایران ما دل

وطن آوای جان شاعر ماست/ صدای تار بابا طاهر ماست

اگر چه قلب طاهر را شکستند / و دستش را به مکر و حیله بستند

ولی ماییم و شعر سبز دلدار /دو بیت طاهر و هیهات بسیار

وطن یعنی تو گنجینه راز /تفعل از لسان الغیب شیراز

وطن آوای جان می پرستان /سخن از بوستان و از گلستان

وطن دارد سرود مثنوی را /زلال عشق پاک معنوی را

تو دانی مولوی از عشق لبریز /نشد جز با نگاه شمس تبریز

مرا نقش وطن در جان جان است /همان نقشی که در نقش جهان است

وطن یعنی سرود مهربانی/وطن یعنی شکوه همزبانی

وطن یعنی درفش کاویانی/سپید و سرخ و سبزی جاودانی

به پشت شیر خورشیدی درخشان/نشان قدرت و فرهنگ ایران

زعطر خاک وطن گر شوی مست /کویر لوت ایران هم عزیز است

وطن دارالفنون میرزا تقی خان/شهید سرفراز فین کاشان

وطن یعنی بهارستان مصدق/حضوری بی ریا چون صبح صادق

زخاک پاک ما پروین بخیزد/بهار آن یار مهر آیین بخیزد

که از جان ناله با مرغ سحر کرد /دل شوریده را زیر و زبر کرد

وطن یعنی صدای شعر نیما / طنین جان فضای موج دریا

ز دریای وطن خیزد همی در/چو آژیر و چو دریادار بایندر

وطن یعنی خزر صیاد جنگل/خلیج فارس رقص نور مشعل

وطن یعنی تجلی گاه ملت/حضور زنده ی آگاه ملت

وطن یعنی دیار عشق و امید/دیار ماندگار نسل خورشید

کنون ای هم وطن ای جان جانان/ بیا با ما بگو پاینده ایران

[dina2006]

اگر ایران بجز ویرانسرا نیست**من این ویرنسرا را دوست دارم
اگر تاریخ ما افسانه رنگ است**من این افسانه ها را دوست دارم
نوای نای ما گر جانگدازست**من این نای و نوا را دوست دارم
اگر آب و هوایش دلنشین نیست**من این آب و هوا را دوست دارم
من این دلکش زمین را می پرستم**من این روشن سما را دوست دارم
اگر بر من ز ایرانی رود زور**من این زور آزما را دوست دارم


پژمان بختیاری

[rezamediatak]

ها ای بزرگ خردمند راد

درودم زجان بر روان تو باد

خردمند دانا دل ای پیر طوس
خداوند بس رستم و اشکبوس

خرد چون چکیده است از نامه‌ات
شه نامه ها گشته شهنامه‌ات

از آن جاودان در جهان زنده ای
که تخم سخن را پراکنده ای

همه روزگار وطن تیره شد
چو تازی به ملک عجم چیره شد

موالی چو نامید ما را عرب
غم و درد آمد بجای طرب

چو دیدی که زخمی است قلب وطن
و خون بارد از دیده ی مرد و زن

قلم در کفت خنجر تیز شد
ستم را نشان رفت و خون ریز شد

برون آمد از جان تو این سرود.
تو گویی که ایران چنین گفته بود

ز شیر شتر خوردن و سوسمار
عرب را بجایی رسیده است کار

که تاج کیانی کند آرزو
تفو بر تو ای چرخ گردون تفو

سرود تو شد داروی درد ما
شفا داد درد زن و مرد ما

چو شهنامه فرهنگ ایران بود
دل دشمن از آن هراسان بود

پی افکندی از نظم کاخی بلن
.خجسته بنایی اهورا پسند

که از باد و باران گزندش نبود
نیاورد سر پیش دشمن فرود

بنایی که باشد بنای خرد
کز آن برتر اندیشه بر نگذرد

خرد نامه ات بی همانند ش
وطن از سرود تو خرسند شد

ز یک سو هنگامه پهلوان
دگر سوی آبشخور عارفان

تو ای زاده ی کوروش نامدار
شهنشاه پیروز دشمن شکار

که منشور آزادگی بر نوشت
بشر را به آئین باور نوشت

تو گسترده ای پهنه ی رزم را
برون کرده ای صحنه ی بزم را

چونان بزم با رزم آمیختی
که ساغر به شمشیر آویختی

ز یک سوی آوای تیر و کمان
بر افکنده ای بر بلند آسمان

دگر سو در جانت آمد فرود
ز یزدان چنین آسمانی سرود

میازار موری که دانه کش است
که جان دارد و جان شیرین خوش است

تو ای جان رستم تو ای جان گی
تو جنگنیده ای با بد و دام و دیو

تو بگذشته از هفت خان سرفراز
به گوش تو خوانده است سیمرغ راز

کمان کیانی به دوش تو بود
جهان پر ز بانگ خروش تو بود

تو گفتی جهان را مگر بشنوند
نبندد مرا دست چرخ بلند

هلا ای سیاوش وش سرفراز.
تو بگذشتی از تل آتش به ناز

چو دیدی عرب را که ضحاک وار
ز فرهنگ ایران بر آرد دمار

تو با کاویانی درفش سخن
بپا خاستی تا نمیرد وطن

بپا کردی از شور شهنامه را
سرودی ابر نظم شهنامه را

کنون ای خداوند کوتان و کوس
چه گویم تو را جز دریغ و فسوس

که فرهنگ تازی سرآورده باز
ز نیکی نیارد سخن جز به راز

به تقویمشان قصه های غم است
تو گویی که غم نامه ی عالم است

تواشیح بنشسته جای سرود
تو گویی سرودی در ایران نبود

نه از مهرگان نام و نه از سده
نه دستی به شادی به دستی زده

چو شب شد همه روزگار وطن
سیه جامه شد بر تن مرد و زن

اگر چه سپید است احرامشان
سیاهست از کین دل خامشان

همه کارها صحنه سازی بو
سخن ها به کردار بازی بود

همه سر به سر مصلحت بین شدند
ز سستی و خاری کج آئین شدند

نه از داد یاری نه از دادگ
نه جامی ز بیداد فریاد گر

جوانان به زندان افیون و بنگ
نه شوقی به نام و نه ترسی ز ننگ

همه سر به سر ضعف و نا راستی
پدید آمده کژی و کاستی

سراسر دورنگی سراسر ریا
نشسته است ثروت بجای خدا

نه یادی ز رستم نه از اشکبوس
فوسوسا فوسوسا فوسوسا فوسوس

بر آی و خرد نامه ای ساز کن
ز جهل خودی شکوه آغاز کن

بیا و فراد و سرود و امید
که شهنامه ای تازه آید پدید

برآی و ببین و دوباره بگوی
تفو بر تو ای چرخ گردون تفو